กับคำถามที่ถามว่า ทำไมคนที่มีอยู่ กลับกลายเป็นคนที่ "ไม่ใช่" สำหรับเรา แต่สิ่งที่ใช่สำหรับเรานั้น กลับอยู่ในสถานะที่ "ไม่ว่าง" คำตอบก็คือ เพราะเรากำลังคาดหวังกับความรักมากเกินไป อยากให้ทุกอย่างออกมาสวยงาม เพรียบพร้อม ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว การที่คนสองคนจะเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ให้เข้าใจกันไปหมดทุกเรื่อง ย่อมเป็นไปได้ยากมาก ต่างคนต่างความคิด ต่างสิ่งแวดล้อม ต่างสังคมที่เคยผ่านมา การจะทำให้คนสองคนผ่านจุดนี้ไปได้ ก็คือความเข้าใจ การยอมรับในสิ่งที่อีกฝ่ายเป็นอยู่ให้ได้ เมื่อคิดจะรักใครสักคนแล้ว ก็ควรยอมรับสิ่งที่อีกฝ่ายเป็นใ้ห้ได้ เมื่อทำได้แล้ว คำว่า "ไม่ใช่" ก็จะดูแคบลง หรืออาจจะไม่มีเลย..
สำหรับบางคนที่ยังหวัง หรือยังรอ คนที่ใช่ สำหรับตัวเองอยู่นั้น เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่า อีกฝ่ายจะคิดตรงกับเราเช่นเดียวกัน ในเมื่อสถานะก็เด่นชัดอยู่แล้วว่า "ไม่ว่าง" เรายังจะรอให้เขาว่างหรือเปล่า? อะไรคือคำว่า "ใช่" สำหรับเรา รูปลักษณ์ดี ฐานะดี ความคิดความอ่านดี ทัศนคติดี ถ้ามีอะไรดีทุกอย่างแบบนี้แล้วเรามองที่ตัวเราว่าดีพร้อมสำหรับเขาหรือยัง? คู่รักบางคู่ เคยพบว่า ไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลย ถามว่าทำไมเขายังมีชีวิตคู่ที่มีความสุขได้ เคยไปถาม ต่างคนก็พูดเหมือนกันว่า อีกฝ่ายไม่ใช่เลยตั้งแต่แรก เรียกได้ว่า ไม่ถูกชะตากันด้วยซ้ำไป แต่เมื่อได้มาศึกษากัน เรียนรู้ลักษณะนิสัยของกันและกัน อีกฝ่ายปรับเปลี่ยนเพื่ออีกฝ่าย อีกฝ่ายยอมรับความผิด ความไม่ดีของอีกฝ่ายได้ อีกฝ่ายรับจุดด้อย จุดเสียของอีกฝ่ายได้ อะไรเหล่านี้ ก็ทำให้ปัญหาที่เกิดขึ้นตามมาแทบจะไม่มีเลย เพียงแค่การยอมรับของคนสองคน
เพราะฉะนั้นแล้ว การที่จะให้ความรักของเราอยู่ไปได้นาน ๆ เป็นสิบ ยี่สิบปี ต้องมีพื้นฐานมาจากความเข้าใจและการยอมรับซึ่งกันและกัน อย่ามองแค่ว่า เราอดทนให้ถึงที่สุดแค่นั้น เพราะเราก็บอกไม่ได้ว่าจะต้องอดทนไปถึงเมื่อไหร่ อดทนกับยอมรับความเป็นจริงต่างกัน ยอมรับได้ กับ อดทนได้ ถ้าสิ่งที่ควรจะเลือก ควรจะเป็น ยอมรับได้มากกว่า วันนี้ยอมรับได้ ต่อไปก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าวันนี้อดทนได้ ต่อไปความอดทนมีน้อยลง ก็อาจจะอดทนไม่ได้ เช่นนั้นแล้วปัญหาตามมาแน่นอนค่ะ
ก่อนจบบทความ ฝากแง่คิดไว้นิดนึงนะคะว่า "คนที่ใช่อาจจะีไม่ดีพร้อม แต่คนที่ยอม คือคนที่พร้อมที่จะใช่" ไม่งงกันนะคะ ^ ^


เคยเป็นคนหนึ่งที่เคยคิดวิ่งตามความรัก มันเหนื่อยมาก บางทีก็อยากจะรู้ว่าถ้าหากเราหยุดวิ่งตามแล้ว แล้วความรักยังจะตามหาเราหรือไม่ บางทีก็คิด เราอยู่คนเดียวก็ได้ไม่เห็นเป็นไร แต่ในบางความรู้สึกมันก็เหงา อย่างบอกไม่ถูก แม้เราจะอยู่กับครอบครัว กับเพื่อน แต่มันก้ยังไม่สามารถตอบแทนความเหงาตรงนั้นให้จางหายไปได้ แต่พอวันนึงได้พบกับคนที่ใช่ แต่ทำไมเค้าไม่เคยว่าง แต่กับคนบางคน ที่เราพยายามไม่สานต่อความสัมพันธ์ เค้ากลับดูเหมือนว่า ห่วงหา และ รักเรา อยากดูแลเรา..ขอบคุณมากกนะคะที่ช่วยเตือนสติ..ช้านจะลองเปิดโอกาสให้กับคนที่ไม่ใช่สำหรับเรา แต่เค้าพร้อมที่ปรับตัวให้ใช่กับเราเสมอ ^-^
ตอบลบ