ในบางครั้งชอบนั่งคิดเสมอว่า ตัวเองเป็นแค่เพียงสายลม ที่ผ่านมาเพื่อให้คนบางคนเย็นชื่นใจแค่เพียงระยะเวลานึง พอเขาได้รับความสบาย เราก็หมดหน้าที่ตรงนั้น แล้วจากหายไป หรือบางทีก็อาจจะมีลมวูบใหม่พัดเข้ามา ก็สามารถทำให้เขาได้รับความเย็นเช่นเดียวกัน อาจจะยาวนานกว่า หรืออาจจะสั้นๆ เหมือนเช่นกับเรา การอยู่บนโลกใบนี้ อาจจะดูแล้วว่ายากเย็น เพราะทุกๆวันเราต้องเจอกับปัญหาและอุปสรรคมากมาย มีหลายต่อหลายคนที่ต้องแก้ไขปัญหาเหล่านั้นเพียงลำพัง จะหันไปหาใครสักคน ก็ไม่มีเลย หลายคนท้อแท้ สิ้นหวัง หมดกำลังใจ หลายคนพยายามแก้ไขปัญหาแต่ก็ยังหาทางออกไม่ได้ แล้วอะไรที่ยังสามารถทำให้เขาอยู่ไดุ้บนโลกใบนี้ทุกวันนี้ คำตอบก็คือ "กำลังใจ"
หลายคนเฝ้าหากำลังใจจากคนรอบข้าง คนใกล้ชิด หรือคนที่หวังว่าจะให้กำลังใจเขาเพียงแค่เล็กน้อยก็สามารถต่อเติมเพิ่มพลังให้เขาได้อยู่ต่อไปและต่อสู้กับปัญหาได้อย่างไม่สิ้นหวัง แต่หลายครั้งเช่นกันที่เขากลับไม่ได้อะไรเลยจากคนที่เขาต้องการ แต่กลับได้คำที่ตอกย้ำ ทำให้รู้สึกบั่นทอน ท้อแท้ มากกว่าเดิม ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นหนอ การสร้างกำลังใจทำได้ไม่ยากเลยนะคะ อาจจะง่ายกว่าการสร้างปัญหาด้วยซ้ำไปแค่รอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก หรือแค่การจับมือ สัมผัสเพียงเบาๆ อาจไม่มีคำพูดใดๆ เลยก็ตาม การกระทำเพียงง่าย ๆ แค่นี้อาจจะดูเล็กน้อยสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับคนที่กำัลังมีปัญหาอยู่นั้น ถือว่ายิ่งใหญ่ที่สุดเลยค่ะ
หากว่าเราเป็นคนที่ให้กำลังใจใครไม่เป็น ไม่เป็นไรค่ะ ขอเพียงแค่อย่าบั่นทอนกำลังใจที่เหลือของคนที่กำลังหมดกำลังใจก็พอ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น