ความรักทำให้คนตาบอด

เคยไปนั่งร้านหมูกะทะหรือตามร้านอาหารชายทะเลแล้วเคยสังเกตุเห็นไหมว่า สักพักจะมีคนตาบอดเดินมาเป็นคู่ อาจจะบอดด้วยกันทั้งคู่ หรืออีกคนคอยจับมือจูงคนตาบอดเดิน เราอาจจะเจอพวกเขาได้ในที่ที่มีคนอยู่เยอะๆ  พวกเขาไปที่นั่นเพราะหวังแค่ว่าจะมีคนใจบุญอยู่แถวนั้นบ้าง คนสองคนที่จับมือกันตลอด ค่อยๆ เดินอย่างช้าๆ ทีละก้าว เพราะต่างคนก็มองไม่เห็นอะไรด้วยกันทั้งคู่ นอกจากจะมีไม้เท้าคนละอันแล้ว ในมือของพวกเขาก็มีวิทยุเครื่องเก่าๆ กับไมค์อีกหนึ่งอัน และขันเล็กๆ เก่าๆ สักใบ เราได้ยินได้ฟังเพลงที่พวกเขาร้องอาจจะไม่ได้คุ้นหูมากนัก แต่ก็เป็นเพลงที่เขาตั้งใจร้องเหลือเกิน และเขาก็หวังเพียงว่าพวกเราจะต้องชอบมัน เราเห็นเขาจับมือกัน วินาทีนั้น ทำให้นึกถึงอะไรบางอย่างที่เราเคยมองข้ามมาตลอด

เราเคยนั่งคิดถึงความรักของคนตาบอดหรือเปล่า? พวกเขารักกันได้ยังไงนะ? เพราะคนตาบอดไม่มีทางรู้เลยว่าคนรักของเขาหน้าตาเป็นยังไง สวย หรือ หล่อ แค่ไหน คนตาบอด รู้แค่เพียงจิตใจของคนรักของเขาเท่านั้น พวกเขามีแค่ความพึงพอใจของกันและกัน ตาสองข้าง ที่ปิดสนิท แต่เปิดใจเข้าหากัน แล้วศึกษาดูใจกันได้ อยู่ด้วยกันได้ เพราะ "ใจ" เพียงอย่างเดียว

ชีวิตของคนตาบอดคู่นี้ ไปด้วยกันทุกหนทุกแห่ง ไม่เคยกลับบ้านดึก ให้อีกฝ่ายต้องกังวลใจ คนตาบอดออกจากบ้านพร้อมกัน และกลับถึงบ้านพร้อมกัน พวกเขาเคยแยกกันบ้างไหมน๊อ? แล้วสิ่งที่คนตาบอดทำเกือบทั้งวัน คือ "จับมือของคนที่เขารักไว้เสมอๆ " พวกเราเคยทำอย่างเขาหรือไม่?

เรามองกลับมาย้อนถึงคนที่ตาดี หลายต่อหลายคน มีหน้าที่การงานที่ดี หลายคนมีหน้าตาที่หล่อ สวย รวยและฉลาด แต่หลายคนกลับต้องมานั่งเสียใจเพราะความรัก หรือเป็นเพราะว่าพวกเรามองเห็นกัน พวกเราคาดหวังอะไรจากคนที่เรารักมากจนเกินไป ความรักของคนตาดี เทียบไม่ได้เลยกับความรักของคนตาบอดเป็นเพราะอะไร คำตอบที่คุณก็รู้อยู่แก่ใจ ,, อย่าเป็นประเภท ตาดี แต่ใจบอด เลยนะคะ

พยายามมองโลกกว้างๆ อย่ามองแค่เพียงสวยงาม อย่ามองเพียงเปลือกนอกที่ใครก็สร้างกันได้ สักวันก็ย่อมมีวันหมดไป รูปลักษณ์ภายนอกของคนบางคนอาจจะไม่ได้สวยงาม แต่เบื้องลึกจิตใจของคนๆนั้น อาจจะดีกว่าคนที่สวยแต่รูปก็เป็นได้นะคะ  เพียงแค่เราเปิดใจศึกษาเขาเหล่านั้น บางทีคุณอาจจะพบว่าโลกใบนี้ก็ไม่ได้มีอะไรเลวร้ายเสมอไป...